WRITING  &  CINEMATOGRAPHY  BY HRATCH  ISRAELIAN

 
 
 
Bread and Wine is a Epic Poem written by Hratch Israelian. 
 The original Poem with 6500 words introduces the psyche of the 100 characters revealed in 16 parallel developing stories. This stories began as independent layers and gradually become intertwined into a main axis. All this was arranged through rhymes, both in English and Armenian. Currently a feature animated picture is being developed based on this story.
 
 

 
 

"I must say this is the most interesting manuscript I’ve read for Writer’s Digest in over two years of working for them.  Two and a half years actually.
It does read like an epic poem.  And it reads like a poem.  I think in some places you have had to sacrifice the poetry to satisfy the necessity of an epic poem.  Having said that, there are many places where this has music and linguistic complexity and reads like a poem.
It’s a big job to marry an epic narrative to a poetic form.  I can’t think of anyone doing it." 

Cherri Randall  PHD, from Writer’s Digest 
 
 
 This is the short version,  3400 words, which presents the plot in such way as to make the epic relevant  to the contemporary reader. 

BREAD AND WINE

Written and Illustrated by Hratch Israelian

 
The unprotected, whose pleas were rejected by every god,
Their facial motion
Showed deep emotion, not a façade.
Their ragged faces,
Formed on the basis of anatomical poor design. 
 

 
 
 
In their sleeves or in other places
They couldn’t hide aces;
They have been cheated, never won.
When acquainted, they were disappointed,
After everything was said and done.
 
 
 
Their beloved stage, soon became a cage,
When a door opened, they couldn’t run.
This introduction remained an abstraction
While their true story had begun…
      
“Can I have a smoke?”  asked the great Actor
“Of course, Maestro”  replied the Conductor
    After these few words they just stoped
talking,        
Both minds became one,
  While they kept smoking.   
In both minds arose a higher desire
To recall the theater, prior the fire.
                             
    
 
 
  
Now, through their minds and their memory,
We see the theater in its full glory,
Where a hundred actors will tell a story,
  
  
 
  
A drowsy Playwright will begin his part.
He had been awake with his muse all night.
  
  
 
  
  
He was listening for half an hour,
Of how this man’s sweet love has become sour.
The young man fell apart
From a broken heart.
His only audience was a sleepy Playwright,
Whose genuine look was actually fake.
 The Playwright, for the stranger, sometimes felt sorry,
While he picked out themes for his story.
The Young Lover was speaking without any break
The Playwright was thinking, how long will this take?
But when the Young Lover began to uncover
His mistake,
  

  
 A Little Girl a bystander, whose heart was still tender,
For this man truly ached.
The tale of this stranger began to engage her.
  Something that he told, her heart struck a chord
      She felt that her hope was at stake.
She kept on thinking, her heart was sinking,
After she realized her past mistake.
Her hope began to die, and her heart did cry,
The dreamland of this dreamer, from a sudden tremor
Did shake and break.
She felt urge to speak out, what her fears were about,
But she was alone in the crowd.
 

  
 
Այս պատմությունը պատճառեց սառսուռ,
Մի կույս աղջկա,
Որը լսում էր նրանց կողմնակի:
Հեծկլտաց սիրտը աղջկա այս կույս,
Հիշեց մոխիրը մի մեծ կրակի:
Նրա աչքերում խորտակվեց մի հույս,
Հույսը ջերմ սիրո, հույսը նամակի:
Այդպէս չիմացանք,
Ինչի էր ձգտում փոքրիկ աղջիկը,
Ինչ նպատակի:
Երփ մենք  մոտեցանք
Մարդկային տարբեր մի շրջանակի:
 

 The Soulmates

  
Way back, there used to be a room down the hall
Where the music tunes had touched every soul,
All over the hall the music used to flow,
That was long ago.
Life was different then.
Among the regulars was a music Fan
Handsome, up to date, dressed in high fashion,
But without plan.
For a man like that, romance couldn’t wait.
  
  
Սա երաշտասեր մի երիտասարդ է,
համեստ նաեվ քաջ, գեղեցիկ, կրթված
ԵՎ մի քիչ էլ էշ:
Ոչ մի ուրիշ ցեղ,
Ոչ էլ մարդկային մի այլ դասակարգ,
Չի դրսեվորել հատկությունների
Նման համակարգ:
Եվ նրա համար,
Բնականաբար,
 Հայտնվելու է հիմա սիրահար:
 
  
  
Soon the Singer’s heart would flame with passion.
He failed to notice that, until it was late.
The Singer had felt ignored, and pain impaled her heart.
That pain, her voice outpoured, the Fan inhaled as art.
  
Ոչ թե պարզ սիրող,
Այլ ամբողջովին նրանով տարված,
Կար մի երգչուհի թունդ սիրահարված:
Իր երգերի մեջ, իր կրքերի տակ,
Նա իր՝ծծերով ՝զզարգում էր նրան:
Իսկ այս պարոնը սիրուց անտեղյակ,
Պաղ հիանում էր երգերով միայն:
  
  
His friend was sneaky, he didn’t linger,
He continuously observed the Singer.
He saw a beauty that just fell apart,
And the music Fan was totally blind,
His friend made it sure, the wounded heart finds a cure.
               And she soon did find…         You can’t believe this, he was also blind.
 
  
Բայց իր ընկերը կույր չեր նրա պես,
Նա այդ երգչուհուն... սիրեց՝ վերջապես:
Սիրտը կոտրելով մի այլ աղջկա:
Այո նա կույր էր, նա կույր էր նույնպես:
  
  
      He broke her friend’s heart,      Who was much more kind.
The kind heart was in pain, it was hard to bear,
  
  
Իսկ այն աղջիկը սիրտը կոտրված,
Չեր էլ նկատում,
Դիպուկ աչքերը իր վրա ուղղված:
 
  
But she didn`t know
What she was missing, was already there.
A secret admirer kept staring at her.
  
  
Նրան էր նայում, պրկադեմ հպարտ,
Բարդ նկարագրով մի լուրջ երիտասարդ:
 
  
The cycle reoccurred.
They got cold shoulders, by those they preferred.
Being unaware
What they were longing, was already there.
  
  
Սա մի անկյուն էր,
ՈՒր ամեն մեկը կրքոտ տէնչում էր
Մի այլ էակի,
Բայց նրանց տենչը, միշտ ապարդյուն էր,
ԵՎ միշտ հոգնակի:
 
  

Others

  
In the theatrical crowd
There was a Psychologist, who seldom stood out.>
He arrived because his help was needed,
  
  
Two neglected men hoped to be treated.
What made them suffer? It was mysterious.
One of them was mute, the other was delirious.
The healing of the delirious the hypnoses could ensure.
But, for the mute man,
He was not so sure, about the right cure,
Without a relapse or downturn.
There was another fine concern.
“It will be better if they both together retrieve relive.”
We begin comprehending what he was intending,
Yet the cure was pending at every turn.
  
But, not far from him,
There was another absorbed man standing,
The huge plans in his mind kept on expanding,
These men side by side had personified
Two opposite roles with opposite goals.
  
This other person had peculiar eyes.
It felt like a snake bite, when he throws a glance.
His plans would advance at another’s expense.
He was a banker, a big money-man,
Also the ringleader of a clan.
  
His close confidant, whose aim was the same,
Was very urgent to be a Surgeon.
Having been involved in an evil game,
  
He received an order that was too obscene.
“From the pregnant women whose risks are extreme,
Get a dead newborn, uninjured and clean”.
The painful deliveries he eased with morphine.
   
He looked at the pregnant wives who waited for him.
The most wretched couple fell prey to his scheme.
He had called them in.
The couple was impatient and also naïve,
They expected joy, which turned into grief.
  
  
Այս վիրահատին անհապաղ պետք էր
Մի երեխայի նորածին դիակ:
Հղի կանանց մեջ իրեն սպասող,
Նա մի զույգ ընտրեց խեղճ եվ պարզունակ,
Այս զույգին կանչեց նա ծննդատուն:
Նրանք թակարդից լրիվ անտեղյակ,
Ներս մտան ուրախ, ժպիտով խնդուն:
Հայտնելով նրանց որ երկու րոպե
Սպասեն մենակ,
Նա գնաց, զանգեց ոստիկանատուն:
 
  

  
He asked the couple to sit and wait for him,
Then he left the room.
He called the police, but police for whom?

The Wise Men and the Twins

  
There were unusual Twins in the theater
Who in the kitchen liked to hangout.
Both of them were mute and also spaced-out.
They went through a fatal bio-experiment,
Which caused both of them serious impairment.
  
  
When Wise-Men passed by,
The Twins got happy and seemed to revive,
Leaving the kitchen and also their plate,
They would run.
Some feelings in them did articulate.
Their numbed sensations came to life.
They had fan.
  
What we saw was a genuine communication,
For us some unknown and strange relation.
They smiled, their shyness was almost gone.
The grip of impairment seemed undone.


Երկվորյակների եվ մոգերի միջեվ,՝
Հաղորդակցության կար մի երրորդ ձեվ:
    Մի ձեվ մեզ համար լրիվ անծանոթ:
Մոգերը երկար լսել գիտեին,
Բայց խոսում էին նրանք համառոտ:
  

 

  
The seven Wise Men were more than just wise,  
   A calm steadiness we sensed in their eyes.
     There tranquility was unknown to us.
     Obviously for us the Twins were too slow,
      In comparison our minds could fly.
None of us with twins did identify.
But if we looked  back to where our minds begin,
In our origin we were “Twins” back then.
Their minds stayed closed down,
While ours magnified.
  .
  
Նրանց աչքերում մենք տեսնում էինք
Մի շատ հեռավոր աշխարհ մշուշոտ:
Նրանց աչքերում թաղված էր կարծես,
Անհասանելի, անհայտ մեզ համար,
Բայց նաեվ սաստիկ ճակատագրական
Մի մունջ առասպել:
Կարծես մոգերին հայտնի էր նույնիսկ,
Գաղտնի մտքերը մարդկային հոգու:
  
  
The rise of our minds, on what it relied?
     To whom should we be grateful and at whom will the Twins frown? 
     “Our mind,” can we call it ours, this source of our pride?
     How it amplified our personal mind?
     Is the mind personal or a divine part?
     The next question comes down.
     Can we find among sources,
     Which one reinforces and then magnifies
      What is precious in us? 
      The source that purifies?
  
Ընթացիք մարդը իրեն տեսնում էր
Երկվորիակներից տարբեր բավական:
Բայց տարբեր չէին երփ աշխարհ եկան,
Չունեին աչքեր  խիստ անհատական:
ԵՎ մենք բոլորս,
Այդ նույնությունից ինչպես զարգացանք,
Մարդկային  անթիվ տարբերակների,
Ինչի շնորհիվ?
Թե անհատական այս մեր ես-ի մեջ
Ինչը կարող ենք համարել մերը?            
  
  
And what holds us down?
    Purity exists outside of our grips.
    Our good intentions, some forces eclipse.
    Why it’s mystified?
    What`s after the run down?   
    The answers we seek remain in mystique. 
  
Մոգերը կարծես գիտեին հստակ,
Ամեն անհատի ճամփան յուրօրինակ:
Քարքարոտ ճամփան այդ մեր անձնական,
Մի ճամփա որը մատնահետքի պես,
Ուրույն, սեփական, Կնիք է թողնում
Դիմագծերին արտահայտչական:
Նրանք գիտեին թե ինչու այդպես,
Կղերականը մնացել է հեզ:
Իսկ մեկուրիշը նույն սկզբունքը
Դաշույնով պնդեց:
Մոգերը նույնիսկ գիտեին նաեվ,
Ինչու մարդկային ցեղը համատեղ
Աստվածահաճո արժեք չորթեգրեց?
ԵՎ որտեղ, ինչպես լավին կառչելու
Կամքը խափանվեց?
  
  
     Where to look for them, when they will appear?
     The eyes of the Wise Men showed hope very clear         
That all these answers somewhere persevere.
 
  
Այսպես,՝ մոգական աչքերի դիմաց,
Մենք կանգնել էինք լուռ եվ քարացած:
Հուսալով անվերջ,
Որ այս հարցերի պատասխանները
Գոյատեվում էն այդ աչքերի մեջ:
 

  
Crime and Punishment
  

  
He was the strangest man in the strange peoples list
The whole theater called him the Garbologist.
  
Ծանր զրկանքի խորհրդանիշը
Իր դեմքին կրող, մի դժբախտ անհատ:
Աչքեր չարչարված, աչքեր հուսահատ,
Աչքեր որոնց մեջ դժվար չէ որսալ
Անողոք կյանքի դրոշմը գունատ:
Այո, նա ուներ, աղբ հավաքելու
Մի վատ մոլություն,
Որ հետո դարցավ մասնագիտություն:
  
  
Այս աղբագետի հավաքած աղբը,
Բժշկապետի ճարպիկ ձերքերում
Ձեվափոխվում էր դեղերի տարբեր:
Բժշկապետի խավար աչքերում
Մի շունչ էր իշխում ցուրտ եվ անտարբեր:
Այդ ցուրտ աչքերը
Եթե հանկարծ քեզ իմաստուն թվա,
ՈՒրեմն մահը նրա աչքերից
Նայեց քեզ վրա:
  
  
Մի ծեր դատախազ >
Դառնասիրտ, տխուր, խոր վիրավորված,
Բժշկապետի կողքին էր նստած:
նրա աչքերը լուռ քայլում էին
Ցավից մաղձ տանող մութ ճանապարհին:
  
  
The Prosecutor thought>
He was the only persecuted soul,
< The Accused,
With greater wounds, reclined to the wall,
  
 
 
 
 
 
 
Այնտեղ նրանց մոտ պատին էր հենված Թախիծը դեմքին մի մարդ զրպարտված: Թաղցոտ աչքերը նա հանկարծ լարեց,
Երփ որ մի մեծ քիթ կողքին նշմարեց:
Նա մտաբերեց այդ դատախազին, Քարասիրտ, անգութ,
Որի սուր ձայնի արձագանքները
Իրեն ուղեկցեց դեպի բանտը մութ:
Բայց խեղճացել էր քարասիրտ ծերը,
Եվ դողում էին նրա ձերքերը:
 
  
Նա ավելի մեծ զուգադիպություն
Չեր պատկերացնում,
Բայց դատավորը որ իրեն դատեց
Հենց այդ վարկյանին կողքից էր անցնում:
Նա չնկատեց,
իրեն խիստ դատող այդ դատավորին:
եվ չեր սպասում նա բոլորովին,
Որ թագավորի արդարությունը
Այստեղ լիովին:
Որ նա քիչ հետո, դեռ կհանդիպի,
Եվ մի հայացքով կպատճառի դող,՝
  
  
Someone just walked in,
Walked in and got shocked,
The heart tremble  kicked in.
The breathing was almost blocked.
The person whose fears erupted within,
Was that same Surgeon, face to face with him.
  
  
Այն վիրահատին իրեն զրպարտող:՝
 Երփ վիրահատը նրան նշմարեց,
Իր ողնաշարը դողաց վերից վար:
Աչքերը վախից պղտորվեց, մթնեց,
ԵՎ կարծես արդեն շնչում էր դժվար:  
 
  
  
The Surgeon had recalled a dramatic scene.
He acted evil, he acted obscene.
Under the sham of his medical aid
He was planning death.
The newborn lost his life
The trauma caused a coma for the pregnant wife.
The husband in crushing pain
Was shocked and confused,
He was viciously arrested in vain.
Of violent assault he had been accused.
The timing and charges all were inhumane.
  
Մի մութ տեսարան նա մտաբերեց:
Երփ, իր մահացու բուժօգնությունից
Ծնվողը մեռավ, իսկ ծնող մայրը,
Գիտակցությունից ցմահ զրկվեց:
Եվ այդ կորուստից տառապող մարդուն,
Դատարան նետեց ոստիկանությամբ.
  
Later false charges the court introduced
“Assault on his Wife”
The Surgeon as witness, was there to sustain
“She was in labor pain.
Then the Accused struck her and  struck her again.
The pains for the frail patient has intensified,
Which threatened her baby’s life.
The baby was slain.”
  
  
Որպեսզի հետո զրպարտի նրան,
Դատարան եկավ, մի կեղծ լրջությամբ:
Այդ նույն լրջությամբ այնտեղ վկայեց
Որ բուժարանում,
Սա իր կնոջը ուժեղ հարվածեց,
Եվ, ի հետեվանք այդ նորածինը
Խեղդված ծնվեց:    
ՈՒրիշ վկաներ այնտեղ չկաին,
  
  
About every detail the Surgeon notified.
No one else was there
After the Surgeon no one testified.
The judge’s brilliant mind
Throughout the trial had wandered somewhere.
He only watched them and tried to decide.
The Accused as guilty was personified,
Whose mouth looked proud, which the judge couldn’t bear.
In contrast, the Surgeon calmly testified.
The truth was standing nude,
The true clothes were not there,
The falsehood did raid and loot,
Those clothes he would wear.
And in a speedy state of confusion
The honorable judge came to conclusion.
  
  
Իսկ դատավորը հարցը քննում էր
Մակերեսային:
Դատապարտյալի աչքերը նրան
Մեղավոր թվաց,
Իսկ վիրահատը, այդ դատավորին
Պարկեշտ եվ շիտակ մի մարդ երեվաց:
Այդ դատավորի  երկու հանճարեղ
Ենթադրությունը,
Լուսաբանեցին դատարանային
Ճշմարտությունը:
Եվ Այդ դահլիճում, զրպարտությունը, 
Արդարի տեսքով եկավ հայտնվեց:
Մերկ եվ անպաշպան արդարությունը, 
Ոտքի տակ ընկավ եվ ոտնահարվեց:
 

  
War and Tragedy
  

  
No one in theater walked to this corner
Out of sight,
Yet someone was there, sitting on the chair
In dim light.
And how dark was there, this man didn’t care,
He had no sight.
His ragged jacket had a chest-pocket,
Very tight.
And there was confined, a momentous letter.
He couldn’t read it; never mind, for him it didn't matter.
In darkness, his compass was this old letter,
Which gave him sight.
  
  
Մեր առաջ հիմա, առանձին դրված
Փայտե աթոռին,
Նստել է մի մարդ, կույր բոլորովին:՛
ԵՎ նա մենակ է այդ մութ անկյունում,
Մի նամակ ունի նա իր գրպանում:
Այդ նամակին էր կապել իր կյանքը
Նա ամբողջովին:
Թեեվ այս մարդու ճակատագիրը
Եղել էր անգութ,
Թեեվ հույս չկա վերականգնելու
Իր աչքի լույսը,
Կա մի կողմնացույց աշխարհում իր մութ,
Նամակի մեջ է՛ իր ամբողջ հույսը:
  
  
Let’s go back nine years, when life was better.
Then came a bloody war and a draft to fight.
He left behind his home, a newborn and a bride.
A blasting grenade had injured his head,
It claimed his sight.
He was blind; his world was no longer the same,
But he overcame with only one aim.
He wanted to reclaim what was left behind.
  
  
Երփ նա ականից կուրացավ մարտում,
Նրա աշխարհը լցվեց մթությամբ:
Բայց մի լուսավոր երազ կար սրտում,
Իր տունն էր փնտրում անհամբերությամբ:
Նա կուրացել էր, իր սուր աչքերը այլեվս չկան:
Բայց երազում էր, որ մի օր գրկի նա իր աղջկան:  
Տաս տարի առաջ, երփ դուստրը ծնվեց,
Նա հաջորդ օրը զինվորագրվեց:
Ետեվում թողեց իր ամբողջ կյանքը:
 
  
And when that day came,
The destiny right there handed him a nightmare.
He was unaware bombs fell everywhere
The home he had left, burned in a bombing blaze.
His wife died in flames.
A devastated heart,
New devastation was set to confront.
The day that he longed for,
Left him in darkness and shut every door.
When the house was found
He fell; he was crushed,
His fists pounded the ground.
From a distance someone rushed.
 
 
  
Տաս տարի անցավ, նա վերադարցավ:
Լսվեց խուլ լացի թույլ արձագանքը:
Իր տան մոխիրն էր նա հրոմ ոտով:
Ռմբակոծումից այրվել էր տունը,
Կինն էլ զոհվել էր կրակի բոցում:
Նա գլորվում էր իր դժբախտության
Խորին անհունը:
Ընկճված սիրտը նոր ցավ  էր խոցում:
  
  
An echo vibrated from his mute sobbing.
Someone handed him a letter.
He continued the throbbing.
Someone spoke to him later,
He stopped and kissed the letter.
When his home burned to the ground
His daughter’s body couldn’t be found.
She returned from the school later.
It was she, who had left that letter.
  
Անընկալունակ կույր ընկալեց
Անտեսանելի աշխարհից եկող
Ողբերգությունը:
Իր ամենաշատ երազած օրը,
Իրեն էր հանձնում
իր ամենամեծ դժբախտությունը:
 Երփ նա ձերքերով գետինն էր ծեծում,
Նրան հանձնեցին մի փոքրիկ նամակ:
Նամակը առավ, քնքուշ համբուրեց,
ԵՎ պահեց ծոցում:
Երփ որ իր տունը դարցել էր մոխիր
ԵՎ մի փլատակ,
Նրա աղջիկը եղել էր տնից հեռու դպրոցում:
Հայտնվեց մի լույս մոխիրների տակ:
 
  
We are back to the same corner,
Out of sight.
The same man was there, on the same old chair.
There was no light.
At this point, for him, nothing did matter, except the letter.
He kept it tight.
As counterbalance or retribution for those who are blind,
Comes an overworking and rewarding mind.
The imagination in his mind had thrived.
 
  
Թատրոնի մռայլ եվ մութ անկյունում,
Կար փայտե աթոռ առանձին դրված,
ԵՎ այդ աթոռին մի կույր էր նստած:
Որ իր անցյալն է միշտ մտաբերում:
 

  
The Lost Love

  
Beyond the darkness there was a distant light.
And an attractive lady at that sight. >
But her attraction instantly vanished,
A shock flared her eyes;
She was astonished, and caught by surprise.
She spotted someone with her flaring eyes.
Much more intently she looked back again.
It was really him.
She felt a numb ripple, instead of a blast.
That love had caused pain, an emotional drain.
 
  
Her mind traveled back, to the forgotten past.
That was her lover, their love was insane.
Then came the pregnancy; it happened so fast.
While her memories in the past got lost,
Her lover right there, remained unaware.
He drank with the Playwright and didn’t stop to speak.
From a dream to a nightmare, he told his love affair.
“Her beauty, her eyes were unique,”
Her disappearance he just couldn’t bear.
He was not aware, very close right there,
The same unique eyes, after many years,
For him filled with tears.
The crying eyes did stare, he remained unaware.
  
Իրեն դեռ սիրող էակը հեռվում,
Վիպասանի հետ նստած միասին,
Խնկարկում էին նրանք Պաքոսին:
Հարփած,անտեղյակ, նա դա չիմացավ:
Թե այս վարկյանին իրեն են նայում,
Այն աչքերը որ, նա  չմոռացավ:
Աչքեր որ փնտրեց, վերադառնալով
Իր հին հուշերի մութ փողոցները:
Նա վիպասանին խոստվանում էր,
Իր փնտրտուքի փուչ միջոցները:
  Երփ այս խոսքերն էր նա արտասանում,
Իր սիրահարը արդեն արտասված,
Իրեն էր նայում,
ԵՎ հիշողությանբ  վերադառնում էր
Իր մանկությունը:
Կյանքում ճաշակեց նա չափազանց շուտ՝  
Սիրո կրակի վառ խենթությունը:
Սիրո ծովի մեջ լողալով անփույթ,՝
Նա հայտնաբերեց հղիությունը:
  
In her youthful years,
The charm and beauty that she brought to view
Others noticed too, and she had no clue
That a Hired Thief with the Kidnaper had planned to trap her.
Then came the snapping, followed by kidnaping.
She was softly coerced, and she was naive.
  
Սիրում էր մեկին, բայց գրավել էր
 շատ ուրիշների ուշադրությունը:
Նկատել էին գեղեցկությունը
Նրա հմայիչ,
Մի արեվանգիչ,
Եվ մի վարցու գող:
 
  
She didn`t expect the worst,
And thought they would let her live.
Her lost ecstasy she hoped to retrieve.
Then came the next blow, which was much greater.
They delivered her a surprise letter.
Her imprisoned heart took a new injury.
The letter brought her hopes to a crushing end;
Her lover had married her closest friend.
She read and cried with no clue of the forgery.
Everything was planned, by an evil hand.
Her forsaken heart had waited in vain.
  
Երփ արեվանգվեց,
Չկողմնորոշվեց իրեն ուր տարին:
Բայց սերը մնաց դեռ հարատեվող,
Անվերջ փնտրում էր իր սիրահարին:
Երփ նա ստացավ այդ սիրահարից
Մի կեղծված երկտող,
Լալով հավատաց բացված ծրարին,
Տղան հայտնում էր իր ամուսնության
Լուրը ջախջախող:
Ցավը սրտի մեջ զոհ դարցավ  չարին:
Խեղաթուրանքը բացահայտելու
Եղավ անկարող:
  
  
  
That evening began a strong labor pain.   Someone approached her:
It was the Banker, the well-known big shot,
The author of this plot.
He talked soft and plain as he tried to explain
That as soon as this next afternoon, a child she could gain.
The Medicine Men walked in and tried to confer.
 
    
 
  
Այս զուգադիպեց
Իր հղիության սաստիկ ցավերին:
Եվ նա մոլորված, արցունքն աչքերին,
Դիմեց դավադիր դրամատերին:
Որը երեխան փրկելու մասին
Խոսեց նրա հետ:
 Իսկ դրսում պատրաստ,
Լուռ սպասում էր մի բժշկապետ:
 

Kindness Forever

  
Away from the Banker, far from this action,
Lived a kind woman, who could find in life
A completely different, a pure, satisfaction.
And she slowly walked throughout the theater.
Her adopted Twins, were like heavy loads,
Both hanged from her clothes.
Her presence alone made them feel better.
  
Ես սուտ չեմ ասում՝
ԵՎ կարիք չկա որ բերեմ վկա:
Այսքան աննկատ եվ բարի անհատ
Թատրոնում չկա:
Մի կին, որ միայն աչքի է զարնում
Մարմինով հսկա:
Եվ այդ գեր կնոջ,
Հին հագուստների ծայրերից կախված,
Ծուռ ծուռ կաղալով, բերանները բաց,
Թույլ քայլում էին,
Երկվորյակները նրա որդեգրած:
  
 
  
But she constantly had flashbacks and thoughts
Of that rainy day, the sky began to roar.
The cry reached to her from the basement floor.
The faint cry tone had fused with the rain
And went on.
She walked through dim light,
The cry was her guide..
What she came upon, made her terrified,
And she did moan.
  
Մի անձրեվոտ օր նա չեր մոռանում,
Երփ աշխատում էր մի բուժարանում,
Նշմարեց, լքված, թույլ եվ այրունոտ,
Մահվան ենթակա, բայց կյանքի կարոտ,
Երկու նորածին երեխա լացող:
 
  
On a medical tray two small babies lay.
Her fear amplified when the lights came on,
The blood on them was dry, they had been left to die.
How long could they remain?
Could it be too late? But she shouldn’t wait.
She must act humane. The time was running out,
  
 
 նրա սիրտը գթացող:
Ջախջախված նրա սիրտը գթացող:
Էլ չմտածեց երկար ու բարակ:
Մահվան ճանկերից նա խլեց արագ,
 
  
In the hospital she was on her own.
She didn’t postpone,
She carried them alone.
From the jaws of death she snatched them out.
Yes, it was insane, but it did work out.
 
  
 
Նորածիններին այդ չմահացող:
Այդ լքվածներին փրկեց ու դարցավ
Նրանց հոգացող:
 
  
She had saved them both, and they became grown.
She never had felt the slightest regret
When both Twins, obvious weaknesses had shown.
Since then, the three of them have lived together,
And now with them she walked in the theater.
The twins like heavy loads
Both hung from her clothes.
  
Այդ դեպքից այսօր, անցել է արդեն
Տասնմեկ տարի:
Չի հուսահատվել, ոչ էլ զղջում է,
Այդ կինը բարի:
Կարծես երկու քար ոտքերից կախված,
Դանդաղ քայլում էր նա այս թատրոնում:

  
The Scientist
  

 
In the theater, no one knew that out of the blue
A brainchild was growing all year around.
A bioengineer had made a breakthrough.
And he was spending a huge amount.
In microbiology he was renowned.
He was penny wise but a fool for the dollar and pound.
He had located the growth cells in the human brain,
That detected cell set the mind to excel,
Through which a baby-brain launched its rapid gain.
All this was a fraction of what he had found.
His next stroke was truly profound.
  
  
Կար հյուլեական կենսաբանության
Մի ընդհատակյա, գաղտնի փորցարար:
Նա պարտքի մեջ էր,
Չուներ անձնական դրամ բավարար,
Որ իրագործի մի փորց անօրեն:
Դրամատերը, նրան մոտեցավ իփրեվ
Փրկարար,
Եվ փորցի վրա դարցավ տնօրեն:
Հայտնաբերվել էր նրանց փորցերում,
Որ կա մի հյուլե մարդու ուղեղում:
Որի շնորհիվ միտքն է զարգանում:
  
  
In a single brain, more than one cell can be implanted.
After the insertion, the cells became blended.
The entire brain capacity can be expanded.
This broke new ground,
But financially he was not safe and sound.
His money could end and the debt would expand.
He had great success in every experiment.
To realize those, he looked for a rich friend.
“The Banker could help, his wealth was profound.
Only the Banker could turn things around.”
It was exactly what the Banker had hoped for:
A treasure house with an open door.
And the scientists at the final score
Couldn’t call the shots anymore.
  
Եվ այդ նույն հյուլեն,
Մեզ դատողության ձիրք է շնորհում:
Երփ նույն ուղեղում մենք պատվաստում ենք
Հյուլեներ չորս հատ:
Դա մեզ տալիս է մի գերբնական,
Խելացի անհատ:
 
  
The Banker began to boss him around.
Every useful tool he would impound.
In that condition the Scientist gave up his prior mission.
He got entangled into a bigger scheme, without permission:
-The bunker would provide two living babies,
He’d do the transmission.-
The Scientist refused, but couldn’t hold his ground,
Since the Banker knew his way around.
The new Boss didn’t wait for him to agree,
He added “The first two implants on the reptiles will be.”
Things escalated into a different field and to a different stage.
  
Այդ տեսությունը շատոնց պատրաստ էր:
Դրամատերը,
Երկու նորածին պետք է հայթհայթեր:
Նրանց մտային ունակությունը
Կենդանիների տկար ուղեղին
Պետք է զուգորդեր:
  
  
Among the theatrical peculiar crowd,
Two special creatures always stood out.
Both were reptiles wit human physique.
We only watched them locked up in the cage.
But these two lizards could communicate,
They could freely speak.
We didn’t believe our ears, it was very strange.
They looked very calm, harmless even weak.
Already they’d spent nine years in a cage.
  
  
Ահա թե ինչու,՝
Թատրոնոմ կաին, քամելիոնային
Երկու մողեսներ:
Նրանք ունեին շատ համանման
Մարդու երեսներ:
Նրանց մաշկերը մնում էր տարբեր,
Նույնիսկ երփ նրանք,
Միաժամանակ, արագ միասին,
Մաշկափոխվելով
Փոխանցում էին, մի մաշկը մյուսին:
Սրանից բացի,
Արտահայտվում էին, նրանք բառացի:
Եվ մեր հետ խոսում, մարդկային լեզվով:
  
This element represents the description field. You can edit text onThe Scientist was absent he didn’t come near, In this scenario he couldn’t interfere. He was off the stage.
In this Game the banker with the Medicine Man Were on the same page.
The lizards for banker were private property, his own possessions.
For the Medicine Man, they were the samples of an invention.
They forgot that the theater had a regulation.
 
  
Եվ մեր հետ խոսում, մարդկային լեզվով:
Բայց մողեսները թեկուզ գիտակից,
Դուրս չէին գալիս իրենց վանդակից:
Դրամատերը նրանց նայում էր
Որպես անձնական սեփականություն:
Բժշկապետը,
Որպես գիտական փորց եվ նորություն:
Թատրոնը ուներ տարբեր օրինագիծ:
Որ մողեսներին հանեց վանդակից:
  
  
With a law book in his hand, the Anarchist showed up and then took the stage.
In the articles of Human Contraband there was certain page.
He read it aloud for the whole crowd that surrounded the cage.
“The intellect is the main definition
To consider a species to be a human or human by mutation.
The speech and also the thought transmission
Can prove the presence of human cognition.
Any organism or living species that can think and talk
Now entitled to all That we dare to call: human condition.”
The Anarchist read this and opened the cage.
  
«Նույնիսկ մի մողես, որ յուրացրել է
Հաղորդակցելու բարդ գիտությունը,
Նա պետք վայելի  մյուս խոսողների
Ազատությունը:»
Հաստ օրենցգրքից,
Բարձրաձայն կարդաց քաջ անիշխանը,
Բացեց վանդակի մեծ պատուհանը:
  
  
It was fair and plain, we did understand.
Except two people, they both were in rage.
The whole spectacle they both couldn`t stand.
Yet the rules were clear, the Banker couldn’t bend.
For the Medicine Man, everything was lost.
The Baker suffered loss he couldn’t withstand.
Nothing had deterred this man in the past.
He had never let things slip out of hand.
They both remembered
Their elaborate plans kept in secrecy.
  
  
Բայց անհանդուրժող երկու հայացքներ
Ընդվզում էին այս տեսարանը:
 Դրամատերը այստեղ տեսնում էր
Իր մութ ծրագրերի տխուր վախճանը:
Բժշկապետի միտքը հետ գնաց
Իր բուժարանը:
  
  
The girl in the labor pain and her pregnancy.
They also recalled how they had fooled her.
Then came the delivery and the bloody scenes.
She had survived all and gave birth to Twins,
Both newborns were boys.
A different dead baby, the Surgeon handed her.
She held the baby that didn’t make noise.
 
  
  
Նրանք երկուսն էլ հանկարծ հիշեցին,
Հղի կնոջը ինչպես խափեցին:
Երկար ենթարկված սաստիկ ցավերի,
Նա ծնունդ տվեց երկվորիակների:
Մի ուրիշ մանուկ լրիվ անկենդան,
Չար վիրահատը լուռ հանձնեց նրան:
 

  
The twins moved out, it was a smooth transfer.
  

  
Նա ամուր գրկեց մանուկը մեռած,
Երկվորիակները,
Մի ուրիշ սենյակ գնացին կամաց:

  
The Stage  

 
  
The events soon came down
To the same old spot where everything took start.
That first step into the theater, where each played a part,
Where life boiled down.
This familiar face, was the same Playwright?
Who believed that muse only flares at night?
The Young Lover was with him,
Who had a broken heart.
His tale already has been held down.
The Little Girl remained there, she didn’t depart.
 
  
Մենք վերադարձանք այն նույն անկյունը,
Որտեղից սկսվեց այս պատմությունը:
Ահա այն տղան շատ գերըզգայուն,
Նստել է անքուն:
Կա նաեվ մի խումբ այնտեղ հավաքված:
Իր տեղում է դեռ, փոքրիկ աղջիկը,
Զուսպ եվ լռակյաց:
Նստել է երկչոտ, այդ նոր խմբի մոտ:
  
This place looked crowded much more than before.
Some people stood up there,
And some sat down.
The Playwright took to the floor
And began his showdown,

  
To present his story about the bloody war.

ՈՒր վիպասանը կարդում է մի վեպ,
  
And the questions came down.
Everyone was free to ask and explore.
The hot debate went down.
The Little Girl stayed quiet, as she was before.
  
Մէկնաբանում է մի կարճ միջադեպ,
Հարցեր է տալիս բոլորին հապճեպ,
  
  
And her point, the Playwright just couldn`t ignore.
His invitation caught her unprepared
But she couldn’t let him down.
She blushed a rosy red,
Then in a low voice her story she shared.
““In the war, our neighborhood had completely burned,
My dad from combat had never returned.”
Then her voice broke down.
 
  
Երփ հարցը ուղղվեց փոքրիկ աղջկան,
Մենք չսպասեցինք մի լուրջ պատասխան...  
«Այդ պատերազմում, կորավ մեր տունը,
ԵՎ իմ ծնողքը»
Այսպես սկսեց նա իր կարճ խոսքը:
«Չգիտեմ, Հայրս ողջ է, թե զոհված,
Չգիտեմ նրան կգտնեմ մի օր:»
  
  
One of the Wise Men was deeply concerned.
He quietly asked her, “How about your mother?”
  
«Իսկ մայրըդ?»
Հարցրեց մոգը գլխավոր:
 

  
She paused then replied,
“The bombing burned our home and my mother died.”
 

  
«Չորս տարի առաջ իմ մայրը զոհվեց,
երփ մի պայթյունից մեր տունը այրվեց:»

  
A heart form these words felt electrified,
A heart did palpitate at a convulsive rate.
The trembles of that heart burst out of the chest
By the violent pace.
  
 
  
Դեռ աղջիկը իր  խոսքը չավարտած,
Մի սիրտ տրոփեց,
Հենց այդ խոսքերից մի սիրտ թփրտաց:
  
A man began to press his hand to his face.
He squeezed his blind eyes.
His hand began to shake
When he tried to take,
The letter that he had,
Which he never read.
 
  
Եվ մի մարդ ցնցված, մի ձրեքը սեղմեց
Կույր աչքերին թաց:
Մույս ձերքը դողաց, նրա գրպանում,
Երփ շոշափելով նամակն էր հանում:

  
“Could this be the dream day?”
The letter in his hand,
He made an attempt to get up and stand

  
With a slow gesture he upheld the letter.
The time seemed to advance at a painful pace.
His fears got greater.
He felt a cold silence,
Sidelined and unsure what was going on.
He felt an absence,
But he didn`t move, he was hanging on.
 

  
Լրիվ շփոթված,
Նա ձերքը պարզեց նամակը բռնած:
Դանդաղ անվստահ,
Կարծես կասկածով,
 

  
Տիրեց մի լուռ պահ...՝

A child quietly cried

  
His hand did pulsate,
He felt a tender hand.
A child was crying
Whom he couldn`t see.
He had searched for years
And he couldn`t find.
He never stopped trying.
  
Փոքրիկ ափերը ձերքը սեղմեցին
Սրտաբուխ լացով:
 
  
He became spellbound; his dream was taking place,
In darkness, in his alienated space.
A light beam from his dream came and penetrated,
To the space where his pace turned slow and hesitated.
They had longed for this through their helpless quest.
 
 
  
Անգույն խավարում պարզված երկու ձերք,
Ամուր գրկեցին մի սիրո երազ:
ԵՎ երազի սեր:
Մի քնքուշ էակ իրեն ջերն սիրող,
Եվ ջերն սիրելի:
Անկարող աչքով, նա հայտնաբերեց
Իղձ անկարելի:
   
 
  
We saw where their paths came and interlaced
And how they embraced.
They were living a dream that they both had chased.
Deserted, lonely, with one dream only,
On which she hooked on.
No roof above her head,
The cold land was her bed,
But she had moved on.
  
  
 
Անօգնական,այդ փոքրիկը
ՈՒժասպառ էր, միայնակ:
Գիշերների մենակության վախի մեջ,
Հեռուներում ցուրտ, ամայի անծանոթ:
Սպասում էր
Որ գիշերը նորից  դառնա առավոտ:  
    
  
Here ended the brutal times, her fears and alarms.
The father she had longed for, held her in his arms.
  
  
Անծայրածիր ուղիների հանգույցում,
Իրար փնտրող, երկու հոգի
Փաթաթվեցին ու լացին:
 
   
This scene in our hearts we all tried to keep
Throughout these years.
The seven Wise Men whose fillings were deep,
Their eyes filled with tears.
Their tears had revealed compassion indeed.
Those eyes, virtually, we began to read
 At that time we all had the same heartbeat,
With the Wise Men closer and closer we felt.
To their inner world we tried to penetrate.
We couldn’t, not yet.
  
Երփ կույր հայրը, հանկարծ գտավ
Իր աղջկան որբացած:
Մի ձայն հնչեց մեր սրտերում,
Մի տեսարան մեր մեջ մնաց անմոռաց:
ԵՎ մոգերի աչքերի մեջ,
Արտասուքներ երեվաց:
Այդ աչքերում գերմարդկային,
Լուռ, անծանոթ առասպելներ
Կարծես կաին,
Մեր մտքերը չգիդեին,
Այդ աչքերը ոնց կարդաին:
Բայց ալեկոծ,
Ինքնամոռաց սիրտը մեր,
Անծայրածիր այդ աչքերում,
Նշմարում էր մի մէծ սեր:
 
 
 
  
Their love was enormous coming to transform us,
Then came the sunset.
The sun that granted this day had finally set.
We all went to bed, a long night was ahead.
  
ԵՎ մայր էր մտնում այն արեվը որ,
Մեզ հանկարծ բերեց մի բացառիկ օր:
Երփ մեր սրտերը սաստիկ հուզվեցին,
Օրը վերջացավ եվ գիշեր եկավ,
Բոլոր քնեցին:
 
  
The seven Wise Men, while in their deep sleep,
All at the same time saw the exact same dream,
  
Շատ խոր քննի մեջ, իրենց երազում,
Մոգերը տեսան մի թատրոն աշխարհ,
  
Where all these actors together had flipped
And some almost had a spiritual trip.
All hundred actors tear up every script.
Then they threw away the mask of the grim.
 
  
Եվ այդ աշխարհում հարյուր դերասան
Ճակատագրական իրենց դերերը
Լրիվ դրժեցին:
Գալիք մի նոր բեմ նրանք փնտրեցին:
 
  
And within that dream all seven Wise Men again went to sleep.
And within that sleep they all together saw another dream,
Which made it obvious the transformation was beyond skin-deep.
The actors had assumed new roles in a new theme.
 
  
  
Եվ այդ երազում մոգերը նորից
Շատ խոր քուն մտան, եվ այդ քննի մեջ
Մի ուրիշ երազ տեսնելով նրանք,
Արդեն հասկացան:
Թե ինչու այդպես թատրոնը այրվեց:
  Մոգերը տեսան իրենց երազի երազում բարի:
Որ բոլոր հարյուր դերասանները,
Նախորոք ստանձնած իրենց դերերը
Լրիվ մոռացան,
Եվ նոր մարդ դարցան:
  
  
The remorseless Banker revealed a bleeding heart.
He approached the couple that he had kept apart.
These are the lovers that met in the theater; they stood together.
The Banker read to them the authentic text of the forged letter.
He denounced himself and confessed all sins.
The Banker also said their boys were not dead.
 
  
  
Դրամատերի խոր քնած խիղճը
Հանկարծ արթնացավ,
Նա բոլորովին ուրիշ մարդ դարցավ:
Իրար նոր գտած սիրահարներին,
Դրամատերը  բարցրաձայն կարդաց,
Բնագիր մասը հենց այն երկտողի,
Որ նա կեղծել էր:
  
They fell on their knees when they already confronted the Twins.
They hugged their mute sons and burst into tears.
  
Այստեղ ոչ միայն իրար երազող,
Երկու սիրտ  եկան նորից միացան:
Այլ արյունակից զույգ զավակների
Նոր ծնողք դարցան:
 Երփ մեծահոգի մի գեր կնոչ հետ,
Երկվորիակները նրանց մոտեցան:
  
The lizards had expressed an angelic notion.
Both, as volunteers,
Offered to return what had belonged to the Twins,
The lizards had amazed us with their devotion.
After the procedure, both Twins their losses began to regain.
The lizards didn’t lose much, their skills did remain
Since kindness, as such, was unknown to man.
  
Իսկ մողեսների մեծահոգությամբ
Իրավ ցնցված էր թատրոնը բոլոր:
Երկվորիակներին, այդ մտքի հյուլեն,
Վերադարցրեցին նրանք կամավոր:
Եվ այնուհետեվ մողեսների մոտ,
Մարդկային մտքի պաշարը մնաց:
Քանզի ունեին անձնազոհ հոգի,
Մարդուն գերազանց:
  
Then the Accused Man approached the Surgeon,
Forgave him fully.
  
Միաժամանակ զրպարտված մարդը
Չար վիրահատին մոտեցավ ներեց:
  
  
This flipped  the Surgeon; he was astonished.
He told the theater everything he had done,
He confessed truly.
And then insisted that he be punished.
The theater extended forgiveness to him, also to the Banker,
Who had directed the whole evil scheme.
  
This element represents the description field. You can edit text t   
Իսկ վիրահատը,
Իր չար գործերը թատրոնին պատմեց:
Նա ինքը իր դեմ պատիժ պահանջեց:
Թատրոնը ներեց ոչ միայն նրան,
Այլ աններելի դրմատերին,
Որը փորցում էր լինել անձնասպան:
 
  
The atmosphere was fair,
The single psyche there that guided everyone
Was almost divine.
  
Կարծես ամեն մարդ այդ մտնոլորտում
Դարցել էր բարի, հոգեպես աշխուժ:

  
Someone was absent from that atmosphere.
 

  
Nobody noticed that the Psychologist was not present there.
 

  
Այդ մթնոլորտից բացակայում էր
Մի մեծ հոգեբուժ:
Որը թողել էր, հոգեվոր անկեղծ,
Մի իրարանցում:
Գնում էր այնտեղ,
ՈՒր հոգիների հէղաշրջումը
Դեռ չի թափանցում:

  
Since in this theater some pain did remain.
And the Psychologist was fully aware of the silent prayer.
A forgotten woman lay in a darkness, because of coma she was unconscious.
Away from the theater, her condition there
Was draining the supply of limited air.
He was going there,
  
Նրա հիպնոզը, դեռ պետք է հանէր
Քնած վիճակից,
Մոռացված մի կին,
Որ մնացել էր մունջ, անգիտակից:
  
  
And his hypnosis could end the despair.
Yes, she did wake up, her mind soon brightened and she felt better.
She looked for her husband,

  
Then the Psychologist took her to the theater.

  
  
Ոչ միայն զարթնեց այդ կինը քնած,
Ամուսնուն փնտրեց,
Հոգեբուժի հետ նա թատրոն գնաց:
 
  

  
The Wise Men at this point from this dream woke up.
They moved back in time; their first dream didn’t stop.
Their first dream had preceded these events that got heated.
  
  
Եվ այդ երազի, երազում հանկարծ,
Այդ յոթ մոգերը քնից արթնացան:
Հենց այդ թատրոնում:
Որտեղ այս բոլոր հրաշք դեպքերը
Նոր էր զարգանում:
  
  
Here the Bankers conscience slowly stepped up.
He felt truly bad and he did regret.
The surgeon experienced the same changing force.
He felt true remorse, he wanted to stop.
  
  
Դրամատերի խիղճը,
Հենց նոր էր կարծես արթնանում:
Իսկ վիրահատի զրպարտանքները,
Իր խղճի վրա շատ էր ծանրանում:
 
  
  
The time moved back again, both dreams ran their course,
From their sleep, the Wise Men completely woke up.
    The cartography of the divine plan
      Had pulled everything to the worldly strain,    
To these dreams’ main source.  
  
Ժամանակները նորից հետ դարցան
Եվ երկրորդ անգամ,
Մոգերը քնից լրիվ արթնացան:
Մէր այս իրական աշխարհը նրանք
Հետ վերադարցան :   
Այստեղ ենք նորից, այս նույն աշխարհում:
ՈՒր բեմ բարցրացան
Հարյուր դերասան անճակատագիր,
  
  
   
Everyone landed in the theater again,
Where they previously had to entertain.
In their deepest self they had heard a voice,
A voice that emerged from a spiritual plane.
They were in unison with the ethereal course.
After their main stage had completely burned,
The essence of those dreams the actors had learned.
They remained in ruins, and they persevered.
They all formed a line
When seven Wise Men front of them appeared,
In their hands the Wise Men held ...
  
Որանք գիտեին իրենց դերերը Գրեթե անգիր:
Գիտելիքները մի կողմ թողեցին,
Երփ այդ երազի ձայնը լսեցին: Կարեցան՝ լսել,
Երփ նրանց  բեմը այրվէց, մոխրացավ:
Բայց նրանց  խումբը,
Այդ մոխիրներից դեռ չհեռացավ:
Եվ երփ մոգերը լուռ հայտնվեցին
Այդ խումբի դիմաց, Մոգերի ձերքում, կար...